Picking up the pieces again

Sorry seems to be the hardest word
by Richard Marx

Ni hindi ako nagkaron ng lakas ng loob na ipost sa sarili kong blog ang kwentong ito. Mahirap kasi. . .kasi sabi nga nila minsan may mga sugat na kahit anong gawin mo eh ayaw maghilom. . .para sa akin ito yun. Pero dahil importante sa kin si kuya.  Dito ko na lang ishe-share ito. Isa sa mga dahilan kung bakit minsan sa buhay ko nawalan ako ng tiwala sa halaga ng magulang, pag-aasawa…pag-ibig? At kung bakit takot ako sa relasyong pang-kalawakan. Gets nyo? Ako nga pala si Heleyna, at ito ang istorya ng buhay ko.

Dear Ate Charo este Kuya Buyoy,

Unang araw namin sa bagong apartment. Labing syam na taon na sa matigas na kahoy ko lang nararanasang matulog..kung hindi sa sahig, sa papag. Ngayon makakaranas na kaming mahiga sa kutson. Ang sarap pala nun pero nakakapanibago. Wala na kami sa iskwater. Noon yun lang ang langit para sa akin, andun kasi ang pamilya ko at halos lahat ng kamag-anak namin. Wala na nga kami sa iskwater…Pero kung inamin nya lang sana…kung humingi lang sya ng tawad dahil ganun sya kamahal ni papa. Sana ngayon meron pa rin kaming ina.

Pumasok si papa sa kwarto namin..madaling araw na natapos ang paglilipat, wala kaming dalang mga bumbilya kaya madilim sa buong bahay. “Pwedeng dito na lang ako sa kwarto nyo matulog, ngayon lang naman eh. Natatakot ako sa kwarto ko.”

Natawa kaming apat at tanda ko pang pinag-agawan namin kung san tatabi si papa. Pero alam ko, alam naming lahat na sumikat ang araw na wala namang nakatulog sa aming lima. Hindi naman lahat ng nakapikit eh natutulog. . .at hindi kelangang lumuha para maipakita mo kung anong rebolusyon ang nasa dibdib mo. Paano na, naisip ko. Kaya ba namin? Kaya ko ba? Pagbalik ni papa sa barko. . .ako ang aako ng lahat ng to.  Ni hindi nga ko marunong maglagay ng liston sa pantalon, nagsusugat ang mga daliri ko pag naglalaba, pritong hotdog at pinakuluang tubig lang ang alam kong iluto. Thesis ko na ngayong taon. Syet! Makagradweyt pa kaya ko?

Na-iisip kaya kami ni mama? Mami-miss nya kaya kami? Pagsisisihan nya kaya balang araw…na hindi nya kami pinili? P****ina, kaming lima kapalit ng isang tao, demonyo, hayup, manghuhuthot na nakilala nya lang sa pa-sugalan. Dahil ano? Dahil mahirap ang walang asawa, dahil mahirap mag-isa sa gabi? Lord, bakit po? Naalala kong tinanong ko yan, alam ko wala ako sa posisyon para kwestyunin sya. Pero anong pwedeng gawin sa mga ganitong pagkakataon? Kung sasagot lang sana sya. Kung sasabihin nyang isang malaking biro lang ang lahat. Pero hindi eh. Kaya magtitiis ako sa mga gasgas na “Nothing is what it seems” at “Everything happens for a reason.”

Nakagradweyt ako sa premed course kung Biology. Andun ang boypren at kapatid ko pero wala ako ni isa mang magulang. Ni hindi ko na ginustong magpakuha ng litrato. Gusto ko na lang umuwi at matulog. Sana kinder na lang ulit ako. Astig ang gradweshun ko nun!

Hindi ako magpapanggap at hindi ako magpapaka-ipokrita na sa mga sumunod na taon eh hindi ko sinubukang mag-rebelde. Maglayas. Magpakamatay. Lahat ata ng produkto ng broken families nararanasan to. Parang wala ng tama sa buhay mo.

Nagkasakit ng matindi ang dalawang kapatid ko, kinailangan nilang huminto sa pag-aaral. Nung wala naman silang sakit, hindi rin sila madalas pumasok. Naging abala sa school-hopping {akala ata nila yun ang uso}, palipat lipat ng eskwelahan, drop dito, drop dun. Minsan kinamumuhian nila ko sa pakikialam at pag-aastang nanay. Pero tuwing madadapa sila at masasaktan…sa akin rin sila tumatakbo para humingi ng pagdamay. No choice eh. Si papa, nangolekta ng chicks. Pag wala syang deyt puro alak ang katapat nya sa bahay. Nagkaron kami ng dalawang step mother na parehong palpak. Naubos lang ang pera namin. Unang paghinto ko sa kursong medisina. Hindi ko alam kung matatawa o maiiyak. Halos sampung taon ang kelangang bunuin para maging doktor kung hihinto ako ng hihinto. Malamang singlutong na ng skyflakes ang matris ko pag nakatapos ako.

Ang buhay namin nagmistulang basag na pigurin, na idinikit lang ng pilit, alam mong magbabadyang mabasag ulit sa bawat maling galaw. Mababasag, sasabog ang mga piraso at ididikit ulit. Bawat taon bagong eksena, bagong drama, bagong rebelasyon. Ilang baldeng luha na ba naubos ko. Sumuko. Ilang beses ko ng naisipan to. Pero sinusukuan ba ang pamilya? Kahit pagbali-baligtarin ang mundo hindi “ako” magiging ako..kung wala sila.

Takot akong mag-asawa aaminin ko. Natatakot ako sa kahihinatnan. Ayokong masira lang ito at may maiiwang apat na batang miserable at sabay na umiiyak tuwing pasko dahil wala silang magulang. Pero sabi nga sa kanta ni Coritha “…ang takot ay nasa isip lamang.”

Kaya kung sa kabila ng lahat eh tatanungin nyo ko kung gusto ko pa rin bang, magpakasal at sumugal? Ang sagot ay – OO! Kasi alam ko hindi ako pababayaan ng Diyos. Kasi alam ko magiging mabuting ina ako. Kasi minsan isang araw sa mundo ng Plurk sinabi ni kuya buyoy sa kin…

“May darating pang magiting na prinsipe para sa prinsesa.”

Pagkalog-out ni kuya umiyak ako at natatak sa isip ko ang mga salitang yun. At kung tama man ang prediksyon nya. Kung babalik man ang prinsipe ko o may darating na mas macho at gwapo bago. . .Naknang! Magpapaberger ako!

PS:

Best Wishes sa inyo ni Ms. Archie kuya! Hindi ako makaka-attend sa kasal mo, hindi kita masisilayan, hindi ako makakatikim ng handa…pero hihintayin ko ang finish product! Ninang kami ni Joycee wahaha.

Mahal Kita. . .alam mo yan.

~ by Heleyna on April 16, 2009.